Οκτώ Διάσημες Γυναίκες μιλάνε για τους άντρες, και εμείς συμφωνούμε!

This is a man's world, τραγούδησε ο James Brown και ποια είμαι εγώ να το αρνηθώ;

Ναι, πολύ πιθανό να ζούμε σε έναν man's world αλλά όσο υπάρχουμε εμείς, λυπάμαι αγαπητοί άντρες...το αποτέλεσμα δε θα είναι ποτέ οριστικό! Αυτό βέβαια, είναι κάτι που γνωρίζουμε όλες μας σε τούτο το πλανήτη και όσες έχουν επιρροή -μικρή ή μεγάλη- πάνω του, μιλάνε για όλα σε κάθε ευκαιρία.

Τις αγαπάμε, τις θαυμάζουμε, μας κάνουν και γελάνε...και ναι!- συμφωνούμε μαζί τους! 

• "Οταν οι άντρες κάνουν τολμηρές κινήσεις, είναι ρομαντικό. Οταν τις κάνουν οι γυναίκες, είναι απελπισμένες ή psychopathic." Carrie Bradshaw

Αυτό, είναι αλήθεια...δε μπορεσα να το καταλάβω ποτέ. Σε κάποιες απο εμάς, αρέσουν οι τολμηρές κινήσεις, ακόμα και αν είναι οι πρώτες μας μαζί σου. Σε τρομάζει; Σε ευνουχίζει; Θα ήθελες να το κάνεις εσύ και όχι εγώ; Χμ...κάντο! Σε περιμένουμε, κανένα πρόβλημα! Το θέμα είναι...οτι τελευταίως η μόνη κίνηση που βλέπω είναι οι στραβές ματιές σου απο την άκρη του μπαρ. Θα γίνει έτσι δουλειά; Πως το βλέπεις;

* Παριστάνοντας τη Πηνελόπη, για τον λάθος άντρα *

Δεν είναι λίγες οι φορές, που στα θέματα καρδιάς εμείς οι γυναίκες κυρίως, θυμίζουμε μικρό πεισματάρικο παιδάκι σε άρνηση! Βεβαίως!

Η ιστορία είναι γνωστή.

Κορίτσι βγαίνει έξω και γνωρίζει αγόρι. 

(Λιγο αργότερα)...

Κορίτσι πέφτει σε αγκαλιά αγοριού για πιο private καταστάσεις.
Κορίτσι ξυπνάει πρωί και σκέφτεται πόσο ωραία πέρασε.
Κορίτσι περιμένει αγόρι να τηλεφωνήσει.
Αγόρι...πουθενά.

Και εκεί ξεκινάει το παραμύθι μας (γιατί καμιά φορά το τρώμε και απο μόνες μας, δε χρειαζόμαστε τους άντρες να μας το ταίσουν).

Θα έχει δουλειά, θα έχασε τον αριθμό μου, θα είναι χαλασμένο το κινητό μου, γαμώτο!

Η αληθεια βέβαια είναι πως ενώ πλέον εμείς τα κοριτσάκια είμαστε πιο υποψιασμένες, αν σε τυφλώσει ο έρως ή η ανασφάλεια δε βλέπεις καθαρα, πως το πουλάκι που τιτιβίζει δίπλα σου δεν είναι σα το περιστέρι που ζευγαρώνει με ένα θηλυκό "εφ όρου ζωής". Είναι απο τα άλλα...εκείνα που πετάνε απο κανάρα και κανάρα και τα κλουβιά δε τους χωρούν.

Οταν ο "Άσωτος" επιστρέφει...

Ήσουν κάποτε με κάποιον... που τελικά, αποδείχθηκε όχι τόσο καλή επιλογή. Το πρόβλημα...δεν έχει τόση σημασία. Σημαντικό είναι...ότι -μεταξύ μας- θα μπορούσες να έχεις και κάποιον άλλο, καλύτερο. Ναι, το ξέρω ότι τώρα, αυτό το γνωρίζεις και εσύ.

Κάποια στιγμή ήρθε κείνη η ώρα...του αποχωρισμού-όπως συμβαίνει με όλες τις δυσλειτουργικές καταστάσεις στη ζωή μας. Να φτάνουν μέχρι εκεί που αντέχει το πετσί τους. Και συνήθως...αυτό δε κρατάει πάρα πολύ (αν ειμαστε τυχερές δηλαδή).

Φωνάξατε, βριστήκατε...μαλώσατε, τα βρήκατε, ξανασκοτωθήκατε... εε...και κάποια στιγμή το γυαλί ράγισε (για εκατομμυριοστή φορά) και έγινε τόσα πολλά θρυψαλάκια, ώστε ακόμα και πάνω στη τρέλα σου να μη μπορέσεις να τα κολλήσεις (αφού το γυναικείο δράμα δε γνωρίζει όρια!).

Και τότε, λοιπόν...κάνεις το βήμα, και τον χαιρετας.

Κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα. Να έχει περάσει καιρός, να έχεις πάρει απόφαση να σταθείς επιτέλους στα πόδια σου...να σκέφτεσαι το flert -και σε κάθε ευκαιρία να το κάνεις- να νιώθεις καλύτερα...και κυρίως να έχεις αποφασίσει πως αυτό που είχες, τέλειωσε. Και πρέπει να μείνει πίσω. Στις αναμνήσεις.

Εκείνη ακριβώς την ώρα που κάνεις αυτή τη σκέψη σε θυμάται το καλοσυνάτο σύμπαν- σα να σου λέει "ότι πρόλαβες, πρόλαβες"- και σου χτυπάει την πόρτα. Την ανοίγεις απορημένη...και όχι, δε βλέπεις το karma. Βλέπεις τον πρώην σου

"Τα γραμματόσημα κολλάνε, εμείς όχι...!"

Ναι, φίλη μου, ξέρεις εσύ... αυτό που λένε- ότι αν μας φτύσουν...κολλάμε!

Βεβαίως και υπάρχουν άνθρωποι που ανήκουν σ αυτές τις κατηγορίες. Να έχουν μια ιδιαίτερη αγάπη στο φτύσιμο δηλαδή. Άλλοι στο να το λαμβάνουν  και οι υπόλοιποι στο να το δίνουν.

Τους ακούμε, τους βλέπουμε καθημερινά. Στο δρόμο, στην παρέα, σε ένα party, στο διπλανό stand στο μπαράκι που αράζουμε. 

Και κάπου εκεί, τον ακούς να λέει:

"Την έχω στο κρύο-ζέστη συνέχεια. Σκέτο σκωτσέζικο ντουζ! Και έχει αποτέλεσμα. Ναι, σου λέω... είναι τρελή για μένα! Όσο τη φτύνω, τόσο κολλάει..!"

Απο την άλλη, πάλι, βλέπεις την κοπελιά...να σέρνεται πίσω απο τον άντρα που της δείχνει ξεκάθαρα ότι την έχει γραμμένη. Δε τη φτύνει-τη γράφει! Και σ αυτή τη περίπτωση φίλη...δε ξέρω ποιο είναι το χειρότερο ανάμεσα στα δυο. 

Mε έναν άντρα-σκαλοπάτι...

Αν θα μπορούσα να σκεφτώ γύρω απο τις σχέσεις, θα τις κατηγοριοποιούσα σε διάφορους τύπους. Τύποι σχέσεων που όλοι περάσαμε και όσοι δε προλάβαμε...δε θα τη γλυτώσουμε, το μόνο σίγουρο!

Υπάρχει ο τύπος της Πρώτης Αγάπης, ο τύπος του Έντονου Ενθουσιασμού, αυτός του "Τι ακριβώς σκεφτόμουν;" και η σχέση...σκαλοπάτι!

Η σχέση αυτή, που αποτελείται απο εσένα και τον άντρα σκαλοπάτι, έπεται-συνήθως- ενός αρκετά σημαντικού δεσμού προηγουμένως. Το μόνο σίγουρο, φίλες μου, είναι πως σε εκείνη τη φάση...(πριν το σκαλοπάτι κοινώς) δεν είμεθα έτοιμες για σχέση αλλά ψοφάμε να την αποκτήσουμε!

Ο άντρας αυτός εμφανίζεται ως θαύμα Ex ουρανού μπροστά μας

Η μάχη των φύλων: Episode No.3: "Κρίση...με πιάνει κρίση!"

Μια κρίση...μα ποια κρίση;

Ελα τώρα, που κάνεις ότι δε ξέρεις. 
Εκείνος πιθανότατα να παριστάνει τον κινέζο (άλλωστε, είναι γνωστό, πως στο τέλος φιλοτιμούνται να αντιληφθούν το βάρος των πράξεων τους-συνήθως-). Εσύ, πάρε βαθιές ανάσες και έλα να ξεδώσουμε παρέα.

Η μάχη των φύλων: Episode No.2 : Γυναικεία Απολογία (πρώτη και τελευταία, θαρρώ)

Πρέπει να το παραδεχτούμε φίλη...

Είναι στιγμές... που σφάλουμε! Οχι πολλές στιγμές... αλλά όπως και να το κάνουμε, συμβαίνει.  Δε νομίζω πως σφάλουμε απέναντι στο αντρικό φύλο τόσο, αφού ο σωστός ο άντρας (να το πάλι!) ξέρει που χρειάζεται να δώσει σημασία και που όχι. Σφάλουμε απέναντι στον εαυτό μας και στη γυναίκα γενικότερα. Αφήστε που δημιουργούμε και λάθος εντυπώσεις, και δε θα έπρεπε!

Και άντε...εγώ, σας καταλαβαίνω. Ο Μάκης όμως, δε θα σε καταλάβει Σουλίτσα γιατί ο εγκέφαλος του λειτουργεί με τρόπο που ο δικός σου θεωρεί υπεραπλουστευμένο.

Για το Μάκη 1+1=2. Για μας, Σουλίτσα, 1+1= too many answers.

Γιατί αυτό το "ένα" μπορεί να μην είναι μόνο ένα. Μπορεί να κρύβει απο πίσω του και κανά δυο ακόμα -σκέφτεται ο γυναικείος εγκέφαλος, που αν τον αφήσεις λάσκα γράφει σενάριο πιο πετυχημένο και απο αυτό της Λάμψης του Φώσκολου.

Ελα, λοιπόν, Σουλίτσα εδώ... πάρε μια καρέκλα και κάθισε.
Εντάξει, δεν είναι και ανάκριση, ούτε ακριβώς απολογία. Να το πούμε ομαδική ψυχοθεραπεία; Βιωματική; Ε;
Το ξερα. Σ'άρεσε περισσότερο!