Ο τοξικός

Πόσες φορές μας έχει τύχει, φίλη;
Άπειρες!

Φίλοι, ερωτικοί σύντροφοι, συνάδελφοι, συγγενείς (οποιουδήποτε βαθμού).

Αρχικά είμαστε σε άρνηση, μα όταν τα σημάδια επαναλαμβάνονται αρχίζουμε (συνήθως) να αναρωτιόμαστε για τη φύση της σχέσης που έχουμε με τους εκάστοτε ανθρώπους.

Τοξικός, για να καταλάβεις... είναι οποιοσδήποτε σχετίζεται μαζί μας και τελικά...μας αρρωσταίνει. Οχι, απαραίτητα η φυσική παρουσία του, αλλά οι χειρισμοί του απέναντι μας. Η συμπεριφορά του, λεκτική και όχι μόνο...

* Παριστάνοντας τη Πηνελόπη, για τον λάθος άντρα *

Δεν είναι λίγες οι φορές, που στα θέματα καρδιάς εμείς οι γυναίκες κυρίως, θυμίζουμε μικρό πεισματάρικο παιδάκι σε άρνηση! Βεβαίως!

Η ιστορία είναι γνωστή.

Κορίτσι βγαίνει έξω και γνωρίζει αγόρι. 

(Λιγο αργότερα)...

Κορίτσι πέφτει σε αγκαλιά αγοριού για πιο private καταστάσεις.
Κορίτσι ξυπνάει πρωί και σκέφτεται πόσο ωραία πέρασε.
Κορίτσι περιμένει αγόρι να τηλεφωνήσει.
Αγόρι...πουθενά.

Και εκεί ξεκινάει το παραμύθι μας (γιατί καμιά φορά το τρώμε και απο μόνες μας, δε χρειαζόμαστε τους άντρες να μας το ταίσουν).

Θα έχει δουλειά, θα έχασε τον αριθμό μου, θα είναι χαλασμένο το κινητό μου, γαμώτο!

Η αληθεια βέβαια είναι πως ενώ πλέον εμείς τα κοριτσάκια είμαστε πιο υποψιασμένες, αν σε τυφλώσει ο έρως ή η ανασφάλεια δε βλέπεις καθαρα, πως το πουλάκι που τιτιβίζει δίπλα σου δεν είναι σα το περιστέρι που ζευγαρώνει με ένα θηλυκό "εφ όρου ζωής". Είναι απο τα άλλα...εκείνα που πετάνε απο κανάρα και κανάρα και τα κλουβιά δε τους χωρούν.

Λίγο μετά το χωρισμό: "Είμαι στα καλύτερα μου!"

Οκ, επήλθε και τούτη η στιγμή και κάποιος πήρε το καπελάκι του και έφυγε.
Τα πήρατε απο εδώ, τα πήρατε απο εκεί και άκρη δεν έβγαινε. Και όταν βγήκε, τελικά, και τη βρήκατε, ήταν εκείνη του "τέλους". Εκείνη που δεν έχει πλέον πιο πέρα και καλείσαι τελικά να πάρεις τη δυσκολότερη απόφαση. Να μείνεις και υποστείς μια στατική κατάσταση ή να πας παρακάτω. Μόνη σα το λεμόνι...

Εδώ, θέλω να σου πω, φίλη, πως καμιά απο τις δυο αποφάσεις δεν είναι εύκολη-σαφέστατα! Είναι όμως χίλιες φορές καλύτερα να επιλέξεις την "εξέλιξη", παρά τη στασιμότητα. Και όπου σε βγάλει...
Συνήθως, το καλό δεν αργεί-ιδίως αν είναι κάτι στο οποίο είσαι και εσύ η ίδια ανοιχτή!

Αυτός (και κάθε) χωρισμός δεν έχει μόνο στραβά, όμως. . . 

Υπάρχει και η άλλη πλευρά, αυτή των θετικών. Αυτή η πλευρά του χωρισμού, που όταν περάσεις απο το στάδιο του μελοδράματος με πρωταγωνίστρια τη Μαρθα Βούρτση σε ταινία του Φώσκολου, καταλήγεις στο "La Vie e Belle" με πρωταγωνίστρια εσένα!!!

Οταν ο "Άσωτος" επιστρέφει...

Ήσουν κάποτε με κάποιον... που τελικά, αποδείχθηκε όχι τόσο καλή επιλογή. Το πρόβλημα...δεν έχει τόση σημασία. Σημαντικό είναι...ότι -μεταξύ μας- θα μπορούσες να έχεις και κάποιον άλλο, καλύτερο. Ναι, το ξέρω ότι τώρα, αυτό το γνωρίζεις και εσύ.

Κάποια στιγμή ήρθε κείνη η ώρα...του αποχωρισμού-όπως συμβαίνει με όλες τις δυσλειτουργικές καταστάσεις στη ζωή μας. Να φτάνουν μέχρι εκεί που αντέχει το πετσί τους. Και συνήθως...αυτό δε κρατάει πάρα πολύ (αν ειμαστε τυχερές δηλαδή).

Φωνάξατε, βριστήκατε...μαλώσατε, τα βρήκατε, ξανασκοτωθήκατε... εε...και κάποια στιγμή το γυαλί ράγισε (για εκατομμυριοστή φορά) και έγινε τόσα πολλά θρυψαλάκια, ώστε ακόμα και πάνω στη τρέλα σου να μη μπορέσεις να τα κολλήσεις (αφού το γυναικείο δράμα δε γνωρίζει όρια!).

Και τότε, λοιπόν...κάνεις το βήμα, και τον χαιρετας.

Κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα. Να έχει περάσει καιρός, να έχεις πάρει απόφαση να σταθείς επιτέλους στα πόδια σου...να σκέφτεσαι το flert -και σε κάθε ευκαιρία να το κάνεις- να νιώθεις καλύτερα...και κυρίως να έχεις αποφασίσει πως αυτό που είχες, τέλειωσε. Και πρέπει να μείνει πίσω. Στις αναμνήσεις.

Εκείνη ακριβώς την ώρα που κάνεις αυτή τη σκέψη σε θυμάται το καλοσυνάτο σύμπαν- σα να σου λέει "ότι πρόλαβες, πρόλαβες"- και σου χτυπάει την πόρτα. Την ανοίγεις απορημένη...και όχι, δε βλέπεις το karma. Βλέπεις τον πρώην σου

"Τα γραμματόσημα κολλάνε, εμείς όχι...!"

Ναι, φίλη μου, ξέρεις εσύ... αυτό που λένε- ότι αν μας φτύσουν...κολλάμε!

Βεβαίως και υπάρχουν άνθρωποι που ανήκουν σ αυτές τις κατηγορίες. Να έχουν μια ιδιαίτερη αγάπη στο φτύσιμο δηλαδή. Άλλοι στο να το λαμβάνουν  και οι υπόλοιποι στο να το δίνουν.

Τους ακούμε, τους βλέπουμε καθημερινά. Στο δρόμο, στην παρέα, σε ένα party, στο διπλανό stand στο μπαράκι που αράζουμε. 

Και κάπου εκεί, τον ακούς να λέει:

"Την έχω στο κρύο-ζέστη συνέχεια. Σκέτο σκωτσέζικο ντουζ! Και έχει αποτέλεσμα. Ναι, σου λέω... είναι τρελή για μένα! Όσο τη φτύνω, τόσο κολλάει..!"

Απο την άλλη, πάλι, βλέπεις την κοπελιά...να σέρνεται πίσω απο τον άντρα που της δείχνει ξεκάθαρα ότι την έχει γραμμένη. Δε τη φτύνει-τη γράφει! Και σ αυτή τη περίπτωση φίλη...δε ξέρω ποιο είναι το χειρότερο ανάμεσα στα δυο. 

Mε έναν άντρα-σκαλοπάτι...

Αν θα μπορούσα να σκεφτώ γύρω απο τις σχέσεις, θα τις κατηγοριοποιούσα σε διάφορους τύπους. Τύποι σχέσεων που όλοι περάσαμε και όσοι δε προλάβαμε...δε θα τη γλυτώσουμε, το μόνο σίγουρο!

Υπάρχει ο τύπος της Πρώτης Αγάπης, ο τύπος του Έντονου Ενθουσιασμού, αυτός του "Τι ακριβώς σκεφτόμουν;" και η σχέση...σκαλοπάτι!

Η σχέση αυτή, που αποτελείται απο εσένα και τον άντρα σκαλοπάτι, έπεται-συνήθως- ενός αρκετά σημαντικού δεσμού προηγουμένως. Το μόνο σίγουρο, φίλες μου, είναι πως σε εκείνη τη φάση...(πριν το σκαλοπάτι κοινώς) δεν είμεθα έτοιμες για σχέση αλλά ψοφάμε να την αποκτήσουμε!

Ο άντρας αυτός εμφανίζεται ως θαύμα Ex ουρανού μπροστά μας

Γίνε και εσύ μια Αξιοπρεπής πρώην. Μπορείς!

Ehm...όχι ρε κορίτσι! Δε το λες και ανωτερότητα αυτό!

Κοίταξε να δεις, οι πρώην (γένος αρσενικού ή θηλυκού) αποτελούν πάντα ένα θέμα. Ένα issue που επιλέγουμε εμείς, είτε να τσούζει όπως το οινόπνευμα στη πληγή, είτε να είναι τόσο ανάλαφρο σα να μιλάμε για το καιρό και τα εύηχα τιτιβίσματα με τη γειτόνισσα...

Και λέω πως επιλέγουμε, γιατί το πως το χειριζόμαστε έχει να κάνει άμεσα με το τρόπο που βλέπουμε τον ή την πρώην μας και την τότε σχέση μας με εκείνον/η.

Πιθανολογώ πως όλες, πάνω κάτω έχουμε αναλύσει το θέμα. Προ χωρισμού, after χωρισμού...κατα τη διάρκεια της επούλωσης των πληγών, στο ξεκίνημα καινούριων σχέσεων (αποκλειστικότητας και όχι μόνο) κτλ κτλ κτλ.

Κάποτε η φωνή έσπαγε... αργότερα ήμασταν γεμάτες θυμό -που εντελώς τυχαία ξεσπάει στις φωτογραφίες-, λίγο πιο μετά μπορεί και να λυπόμασταν. Πιθανόν (λέω εγώ τώρα) να έτρεχε και το δάκρυ κορόμηλο. Εντάξει...Shit happens!

Η νύφη το σκάει -παραπάνω απο μία φορά!

Οι γυναίκες, φημολογείται, ότι είμαστε ευαίσθητες, αδύναμες, οι ορκισμένες και μεγαλύτερες fans του γάμου (συγκριτικά με το αντρικό φύλο βεβαίως), της οικογένειας, της αγάπης και της proderm.

Κάπου ανάμεσα σε αυτές...κρύβεται μια άλλη γυναίκα. Διαφορετική, πιο ιδιαίτερη και ιδιόρρυθμη, αν θες.

Οταν η μέση νέα κοπέλα ψάχνει το καλό παιδί που θα ζήσει τον έρωτα της ζωής της, εκείνη μπορεί να τον έχει και να τον κρατάει σε απόσταση.
Η μία περιμένει αγωνιωδώς τη στιγμή που ο καλός της θα γονατίσει με τον πλέον δραματικότερο τρόπο για να της προσφέρει το μονόπετρο της ευτυχίας, ενώ η άλλη ανατριχιάζει και μόνο στην ιδέα. 
Η πρώτη, τη μέρα του γάμου της δε κοιμάται απο ενθουσιασμό, ενώ η δική μας φίλη δε κοιμάται γιατι ετοιμάζει τα running shoes της για παν ενδεχόμενο. 

Είναι ένας τύπος γυναίκας που ταιριάζει πολύ στη Maggie (στην γνωστή ταινία) και με τα χρόνια μοιάζει να πολλαπλασιάζεται.

Απωθημένα...ή Κατακτημένα;

Οχι, εντάξει!

Για να είμαστε δίκαιοι δε θα ήθελα τίποτα απο τα δύο. Είναι η σαδιστική ανάγκη της ζωής, όμως, να μας βάζει πάντα να επιλέγουμε.  Το ένα ή το άλλο. Το κακό ή το καλό. Το "σωστό" ή το ¨λάθος". 

Και όσο και αν χώνεις βαθύτερα το κεφάλι σου στην άμμο μιμούμενος τη στρουθοκάμηλο, τα διλήμματα- δυστυχώς- δεν εξαφανίζονται.
Βρίσκονται εκεί, και σε περιμένουν. Να ξεθαρέψεις-νομίζοντας πως γλύτωσες- και bang! να πέσουν να σε πλακώσουν.

Για κάποιο λόγο, πάντοτε θεωρούσα τη δυνατότητα ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου τεράστιο όπλο. Οι επιλογές μας, μας καθορίζουν με τρόπο που τίποτε άλλο δε καταφέρνει να κάνει.
Το σύνολο των επιλογών σου σε έφερε στο παρόν. Τώρα, να κάθεσαι στο γραφείο σου μπροστά στην οθόνη του Pc σου ή στο κρεβάτι σου αραχτός, αγκαλιά με το laptop.
Καθόρισαν τη δουλειά που έχεις ή όχι αυτή τη στιγμή, το σύντροφο σου, τους φίλους-που άφησες ή δημιούργησες.

Η μάχη των φύλων: Episode No.3: "Κρίση...με πιάνει κρίση!"

Μια κρίση...μα ποια κρίση;

Ελα τώρα, που κάνεις ότι δε ξέρεις. 
Εκείνος πιθανότατα να παριστάνει τον κινέζο (άλλωστε, είναι γνωστό, πως στο τέλος φιλοτιμούνται να αντιληφθούν το βάρος των πράξεων τους-συνήθως-). Εσύ, πάρε βαθιές ανάσες και έλα να ξεδώσουμε παρέα.

"Αγαπημένη μου φίλη..."

Κάποτε φτάσαμε στο νηπιαγωγείο και αποκτήσαμε τη πρώτη μας κολλητή φίλη. Ήταν η Φίλη μας, η παρέα μας. 
Στη δική μου περίπτωση, δε θυμάμαι καν το όνομα της. Θυμάμαι πως ήταν, τι φορούσε, τη χροιά της φωνής της, τα αστεία μας...μα το όνομα της μου διαφεύγει.

Θυμάμαι να πηγαίνω στο σχολείο να τη βλέπω απο μακριά και να τρέχουμε και οι δυο να αγκαλιαστούμε. Να είμαστε πάντα μαζί, σαν αχώριστο πακετάκι. Να κρατιόμαστε χέρι χέρι στην αυλή και να ψιθυρίζουμε στο αυτί, κρυφά με γλυκιά πονηριά η μία στην άλλη...τα μυστικά μας: ποιον αγαπάμε! 

Προχωρώντας απο στάδιο σε στάδιο στη ζωή μας, γνωρίζουμε πολλές potential φιλίες. Στο δημοτικό, στο γυμνάσιο, το λύκειο, στο πανεπιστήμιο και αργότερα στη δουλειά.
Ολα αυτά τα πάρε-δώσε μπορούν να εξελιχθούν σε διάφορες σχέσεις τελικά. Σε παρέα του καφέ μια στο τόσο, σε παρέα σταθερή στο χρόνο απλά γιατί περνάμε καλά μαζί, σε μια απλή καθημερινότητα και τίποτα παραπάνω και τέλος σε πραγματική φιλία. Αυτή που διαφέρει ουσιαστικά απο όλα τα αλλα είδη παρέας.

Η δική μου φιλία, αυτή που στο χρόνο απέδειξε τη διαφορά της, ξεκίνησε το 2007 στο καινούριο μου ξεκίνημα στο πανεπιστήμιο.

Η μάχη των φύλων: Episode No.2 : Γυναικεία Απολογία (πρώτη και τελευταία, θαρρώ)

Πρέπει να το παραδεχτούμε φίλη...

Είναι στιγμές... που σφάλουμε! Οχι πολλές στιγμές... αλλά όπως και να το κάνουμε, συμβαίνει.  Δε νομίζω πως σφάλουμε απέναντι στο αντρικό φύλο τόσο, αφού ο σωστός ο άντρας (να το πάλι!) ξέρει που χρειάζεται να δώσει σημασία και που όχι. Σφάλουμε απέναντι στον εαυτό μας και στη γυναίκα γενικότερα. Αφήστε που δημιουργούμε και λάθος εντυπώσεις, και δε θα έπρεπε!

Και άντε...εγώ, σας καταλαβαίνω. Ο Μάκης όμως, δε θα σε καταλάβει Σουλίτσα γιατί ο εγκέφαλος του λειτουργεί με τρόπο που ο δικός σου θεωρεί υπεραπλουστευμένο.

Για το Μάκη 1+1=2. Για μας, Σουλίτσα, 1+1= too many answers.

Γιατί αυτό το "ένα" μπορεί να μην είναι μόνο ένα. Μπορεί να κρύβει απο πίσω του και κανά δυο ακόμα -σκέφτεται ο γυναικείος εγκέφαλος, που αν τον αφήσεις λάσκα γράφει σενάριο πιο πετυχημένο και απο αυτό της Λάμψης του Φώσκολου.

Ελα, λοιπόν, Σουλίτσα εδώ... πάρε μια καρέκλα και κάθισε.
Εντάξει, δεν είναι και ανάκριση, ούτε ακριβώς απολογία. Να το πούμε ομαδική ψυχοθεραπεία; Βιωματική; Ε;
Το ξερα. Σ'άρεσε περισσότερο!